Veil

Sikik federallerin barı, veya bardan geriye kalanları, terk etmesinden sonra büyük bir restorasyon projesiyle baş başa kalmışlardı. YİNE. Evet, rpye "sikik" diye başlıyorum çünkü neden olmasın.



Hazel, ağzında lolipop, yanda retro bir radyo, son ses müzik açık halde handheld konsolunda bir şeyler oynuyordu. Bir şeyleri taşıma etme işlerini güçlü kaslı erkeklere bırakmıştı. O zaten sevmezdi öyle, üstü başı pislenirdi. Daha tırnaklarını yeni yapmıştı. Saçlarını örmüştü güzel spreyle sabitlemişti filan, uğraşamazdı. Ama bu elbette bar için hiçbir şey yapmayacağı anlamına gelmiyordu. Öncelikle herkese götünü kollaması gerektiğini öğretiyordu çünkü birisi önünde eğilecek edecek olursa kıçına şaplağı yiyordu. İkinci de, tabletinde mükemmel bir tasarım yapmıştı ve tabelanın siparişi bugün gelecekti. Madem bar bu kadar yıkılmıştı, o halde yenilerken biraz güzellikler eklemeliydi. Bu güzellikler de ondan bir parçayı temsil etmeliydi. Patronun çıplak büstünü yaptırıp köşeye koydurmayı düşündü ancak pipisinin ve taşaklarının boyutunu ölçmesine izin vermemişti bir türlü. Amacı sadece büst için ölçü almaktı halbuki. Başka şeyler düşünmemişti hiç. O yüzden mecbur bu ikinci seçeneğe mahkum kalmıştı.

Kapıda kuryeyi görmesi ile birlikte fırladı hemen ayağa kalktı. Heyecanla sek sek sekerek postayı aldı ve özenle içeri götürerek paketi açtı. Neon tabela tam da görsellerde vaat ettikleri gibiydi. "Patroooaaan buna var ya çıldıracak~" Yerdeki eşyaların, tozun, pisliğin arasından sekerek boyası daha yeni kurumuş olan duvara yapıştırdı güzelce eserini. Sonra da bir iki adım çekilip inceledi hayranlıkla. "Ben var ya, aşırı zekiyim. Harcanıyorum ayol."


Bardakilere seslendi. "Arkideşlaaar bakın güzel miiiii?" Yeniden sek sek sekerek radyoya geldi ve müziği ayakkabısıyla kapattı. Önündeki iki perçem saçıyla kıvır kıvır oynayarak John'un ve diğerlerinin yanına geldi. "Şimdi biz bu Meksikalıları düşman edindik di miiii?" Parmaklarını önünde birleştirip uwu tatlı bir kız gibi davrandı. "Ben size bi' şey itiraf edicem. Bir tane sarışın adam vardı. Cisimlerin içinden geçip uçabiliyordu. İsmi neydi... Breacher, heh. Bana dedi ki ekibini bırakıp bizimle geleceksin yoksa seni öldürürüm filan. Çok da güçlüydü, aldı havalara savurdu beni sağdan sola vurdu. Ben de dedim ki ayol dur savaşmayalım sevişelim. O da bunu çok literal algıladı, pantolonunu filan çıkartmaya başladı. Baktım salacak kobrayı, heyecandan bi' tane geçirdim apış arasına. Sonra yeşil yeşil ışıklar çıkardı bir şeyler oldu bilmiyorum gitti sonra. Sizce o Meksikalılarla mı çalışıyordur? Siz onu tanıyor musunuz? Çünkü tekrar peşime düşerse götümden kan alabilir de, hihi~" Saçlarıyla kıvır kıvır oynamaya başladı yine cilve yapar gibi. "Napsaak kiiiii~ Ay korkarım ben tek başıma dışarı çıkmaya daaaa~~"

Wild Panda artık bir savaş alanı değil ama... henüz bir bar da sayılmaz.

Duvarların yarısı yeniden boyanmış, yarısı hala yanık izleri taşıyor. Tabelanın biri yamuk asılmış, diğeri yerde cam kırıkları arasında yatıyor. Tezgahın üstü temiz, ama zemin hala savaşın hikayesini anlatıyor, kurşun delikleri, çatlak fayanslar, yarım kalmış bir tadilat kokusu. Artık her konu sonunda barın patlaması bir gelenek haline geldi diyebiliriz sanırım. Bir dakika, konu sonu mu?

Neon tabela ise yeni boyanmış duvarda parlıyor. Bunu yazan tosun, okuyana kosun. Barın içinde Cole merdivenin üstünde ampul takmaya çalışırken üç kez neredeyse düşüyor. John sandalyeleri düzeltirken bir tanesini ters monte ettiğini fark edip kendi kendine söyleniyor, bir yandan da Hazel'ın sorusuna karşılık olarak derin bir iç çekiyor. Robbie yerdeki kırıkları süpürüyor ama süpürgeyi bir gitar gibi tutup şarkı mırıldanıyor. Elizabeth kasanın başında oturmuş harcama listesini çıkarıyor, her kalemde gözleri biraz daha kısılıyor. Hazel ise hala kıvır kıvır. Vincent'ın sorusu barın içinde yankılanırken Cole merdivenden neredeyse düşüyor. John boğazına kaçırdığı tekilayı öksürerek geri yutuyor. Robbie süpürgeyi bırakıp alkışlıyor. Elizabeth gözlerini kapatıyor.

Barın içinde hafif bir kahkaha dalgası yayılıyor. Vincent'ın yüzündeki ifade değişmiyor ama gözlerinin kenarı milimetrik yumuşuyor. O sırada Cole merdivenden iniyor, ellerini cebine sokuyor, suçlu bir çocuk gibi ayak ucuyla yere vuruyor. "Şey..." diyor boğazını temizleyerek. "Meksikalılar artık bize bulaşmaz muhtemelen. Ama küçük bir detay var." Herkes dönüp ona bakıyor. "Ben buraya geldiğim ve siz Meksikalılarla düşman kesildiğiniz için yeni düşmanlar edinmenize sebep oldum. Yani Meksikalılar değil ama..." Derin bir nefes alıyor. "ABD hükümeti şu an bize birazcık gıcık olabilir. Azıcık. Çok değil. Belki biraz." Robbie kaş kaldırıyor. ""Arkadaşım dedim, tanıttım, seni aramıza aldım ve ilk iş herkesin işini zorlaştırdın. Ne desem bilmiyorum."

Cole omuz silkiyor ve "Yani abi ben nereden bilebilirim tabii bir yandan? Hükümetin böyle bir şeye dahil olacağını düşünmemiştim yani. Elimden geleni yapacağım ama, sizi kurtaracağım bu durumdan. Söz." John gülümsüyor ve "Moruk biz zaten hükümetin radarındaydık, eninde sonunda olaylar buraya gelecekti. Sıkma canını bence." diyor. Robbie bir anda ciddileşiyor. Süpürgeyi kenara bırakıyor. "Bu arada..." diyor sakince. "Benim hükümette iki üç tanıdığım var. Çok üst düzey değil ama içeride çalışan insanlar. Ne kadar dipte olduğumuzu öğrenebilirim. Cidden ne kadar batmış durumdayız, bilmemiz lazım."

John başını sallıyor. "Bu mantıklı işte." Sonra John dönüp Vincent’a bakıyor. "Patron, şu kadını da-" Banyo kapısı pat diye açılıyor. James belinde havlu, bacaklarında hala tıraş köpüğü, elinde jiletle dışarı fırlıyor. "YA NE KADINMIŞ BE!" diye bağırıyor. "Elli kere söyledin elli kere de patron bakarız dedi! Sus artık yahu!" Bar bir saniye sessizleşiyor. Cole fısıldıyor. "Bence battığımızı anlamak için hükümet yetkilisine gerek yok kanka."

Neon tabela bir kez daha titriyor.

Patronun sorusuna gözlerinden yaş gelene kadar kahkaha attı Hazel. "Ben koyuyorum ben! Kimse beni mahrum bırakamaz bu zevkten. Fikir benden çıktı ki zaten." Saçlarını cilve yapar gibi savurdu. Cole gelip yine Meksikalılardan söz açmasa Patronun götü üzerinde biraz daha şansı olabilirdi. Meksikalıların artık sorun çıkarmayacağını ancak ABD hükümetini düşman bellediklerini filan söylüyordu. "N'olmuş ya ABD hükümeti mi dizginleyecek bizi?" Robbie de ona laf atınca Cole ile yine it dalaşına girmişlerdi. John da zaten hükümetin radarında oldukları için olayların bir yerde patlayacağını düşünüyordu. Hazel böyle şeylere kafa yoramazdı. Bu politik, askeri ve oldukça sıkıcı meseleyi derhal kafasından attı ve konuşulanlara kulağını tıkadı. Oturup bir de elli yaş üstü gibi hükümetin nereye gidiyor olduğunu mu tartışacaktı. Çüş! Yakında beş büyük ailenin dünyayı yönettiğini de konuşurdu bunlar.

Hazel'ın daha güzel, eğlenceli ve heyecan verici şeylerle ilgilenmesi lazımdı. Tüm odağı ve düşünceleri bunlardan ibaret olmalıydı. Bu boğucu ortamdan kaçmanın yolunu ararken güzel, eğlenceli ve heyecan verici şey bir anda ayağına geldi. John galiba yine şu karıdan laf açmıştı. James bir anda öfkeyle banyonun kapısını açıp John'u bir güzel fırçalamıştı. Ama bu meselenin önemsiz kısmıydı. Önemli kısmı James'in bacaklarının tıraş köpüğü ile kaplı olmasıydı ve küçük James ile aralarında muhtemelen yalnızca bir havlu olmasıydı. Elindeki jilete bakılırsa bacak tüylerini tıraşlıyordu. Hazel bir anda inanılmaz neşelenmişti. "Doktoooor civanım~" Türkü söyleyerek James'in yanına yaklaşıp kollarını adamın beline doladı. "Ne istersen alayım~ Yeter ki senin olayım~ Bacaklarını tıraş edeyim~ Sırtını yıkayayım~~ Doktor doktor civanım~~"

James, Hazel beline sarılıp türkü tutturunca gözlerini kapatıyor, jileti havada kalıyor. Köpük hâlâ dizlerine yapışık, havlu belinde zor tutunuyor. Derin bir iç çekiyor. "Ben gerçekten artık emekli olmak istiyorum ya... Hazel bi' dur ya." Hazel’ın neşesi, barın yıkık duvarlarında yankılanıyor ama o kahkaha birkaç dakika sonra yerini ağır bir sessizliğe bırakıyor. Çünkü Vincent’ın sesi, eğlencenin üstünü örten bir örtü gibi düşüyor ortama. Toplantı başladığında Wild Panda’nın içi tuhaf bir dinginliğe gömülüyor. Neon tabela arkada hafifçe titriyor ama kimse bakmıyor artık. Herkes Vincent’ı dinliyor. James havlusunu düzeltiyor, John kollarını bağlıyor, Robbie başını eğiyor, Cole ilk kez ciddi görünüyor. Hazel bile susuyor. Vincent konuşurken araya kimse girmiyor. Emirler net, ton sert, mesajı herkes alıyor. Dağılma ihtimali bile bir saniyeliğine herkesin kalbini sıkıştırıyor ama kimse tepki vermiyor. Çünkü o konuşma bir aile reisine ait. Vincent motoruna atlayıp uzaklaştığında herkes nereye gideceğini biliyor ve üstüne çalışmaya başlıyor. Bu çetenin tarihinde de Vincent hep bir şeyleri rayına oturtmayı başaran bir adam olmuştur zaten.

Synapse: Robbie sana doğru yaklaşıyor. Ses tonu önceki laubaliliğinden daha kontrollü. "Abla, izninle bir arama yapacağım." Başını hafifçe yana eğip ona alan açıyorsun. Telefonu çıkarıyor, bir numara çeviriyor. İlk iki çalmada açılmıyor. Üçüncüde hat bağlanıyor. Robbie hoparlöre alıyor. Karşı taraftan düşük, temkinli bir erkek sesi geliyor. "Bu numarayı kullanmaman gerekiyordu evlat." Robbie kısa kesiyor. "Durum ciddi. Biz ne kadar dipteyiz? Bizden kastımın ne olduğunu açıklamama gerek varsa söyle." Klavye sesleri, uzaktan bir ofis uğultusu, belki bir klima motoru. Beklerken sen barın içini süzüyorsun. Cole kırık camları süpürüyor ama arada sana bakıyor, Elizabeth bir şeyleri not alıyor, John sandalyeleri üst üste koyarken iki kez ters yerleştiriyor. Telefondaki ses yeniden konuşuyor.

"Resmi kayıtlarda turuncu alarmdasınız. Özel gözlem listesine alınmışsınız. Doğrudan tasfiye kararı yok. Ama iki kanat var içeride. Biri sizi tamamen temizlemek istiyor. Diğeri ise sizi kullanmak." Robbie soruyor. "Ne zaman temas olur?" Adam birkaç saniye bekleyip cevap veriyor. "Birkaç gün. En fazla bir hafta. Ya düşük profil kalırsınız ya da teklif gelir. Reddetmek pek seçenek sayılmaz diyeyim. İsterseniz buluşalım. Yüz yüze konuşmak daha sağlıklı olur." Robbie kısa bir duraksamadan sonra "Konuşuruz." diyor. Telefonu kapatıyor ve sana dönüyor. "Ne diyorsun abla?" Tam o sırada James yanınıza geliyor. Ceketini giymiş, yüzü ciddi.

"V buna asla izin vermez Hazel." diyor net bir tonla. "Hükümetle gizli buluşma falan? Bak ortalık karışır söyleyeyim." James’in bakışı kısa bir an üzerinde duruyor. Söylediği şey açık, bu iş ya liderle ya hiç. Bu sırada James üstünü giymiş halde kapıya yöneliyor. Çıkmadan önce arkasını dönüyor. "Yeni çocuk fazla heyecanlı. Gözünüz üstünde olsun." Kapı kapanıyor. Şimdi karar senin. Gerçeği çıplak mı sunacaksın, yoksa oyunu kendi kurallarınla mı oynayacaksın?

V: Motorun altında titreşen güç, bedeninden çok zihnini susturuyor. Şehir arkanda kalırken düşüncelerin yavaş yavaş yerli yerine oturuyor. Sokak lambaları birer birer geride kalıyor, rüzgar yüzünü sertçe kesiyor ama bu iyi geliyor. İçindeki karmaşayı dağıtıyor. Savaşın ardından gelen o ağır sessizlik var üzerinde. Gürültü bitmiş, çığlıklar susmuş ama senin zihnin hala hesap yapıyor. Liman bölgesine yaklaştıkça hava değişiyor. Deniz kokusu, paslı metal, ağır vinçlerin gölgeleri... Burası Miami’nin damarlarından biri. Kim bu bölgeyi kontrol ediyorsa, şehrin ticaretini, kaçakçılığını, karanlık akışını da kontrol ediyordur. Motoru susturup kenara çektiğinde etrafta daha derinden sesler duyuluyor. Zincir sürtünmeleri, uzak bir gemi sireni, işçilerin muhabbeti...

Elizabeth’i arıyorsun. İlk çalmada açıyor. "Aramanı bekliyordum. Liman işini araştırdım." diyor. "Resmi kayıtlarda 'Kline Maritime Security' diye geçiyorlar. Güvenlik firması görünüyorlar ama finans hareketleri temiz değil. Kara para akışı var. Silah geçişleri var." Kısa bir duraksama. "Mateo Ruiz operasyon tarafında. Victor Kline resmi yüz. Ama asıl kararları veren üçüncü biri var. Dosyalarda adı yok. İçeride The Broker diye geçiyor. Bir de şu var. Son çatışmadan sonra federal veri tabanında ismin işaretlenmiş. Potential Asset or Threat kategorisindesin. Yani henüz karar vermemişler. Seni kullanmak mı yok etmek mi, tartıyorlar."

Gözlerin denize kayıyor. "Chris’le konuş." diye ekliyor. "Sahadaki dağılımı o daha iyi biliyor. Ve dikkatli ol. Bu iş liman mafyasından büyük olabilir. Chris’i hemen ara olur mu?” diye soruyor. Chris’i arıyorsun. "Konum at, geliyorum patron." Beklerken etrafı süzüyorsun. Gölge nerede başlıyor, nerede bitiyor dikkat ediyorsun. Böyle zamanlarda hata yapılmaz. Çünkü biri seni izliyorsa, sen onu görmeden o seni çoktan görmüştür. Motor sesi yaklaşıyor. Chris yanına geliyor, kaskını çıkarıyor, sigara yakıyor. Dumanı ağır ağır dağılıyor. Denize bakarak konuşmaya başlıyor. "Ashley’den geriye organize bir yapı kalmamış gibi görünüyor. Kalan üyeleri tek tek inceledim. Bazıları işi bırakmış. Bazıları başka çetelere geçmiş ama bizimle çakışacak bir hatta değiller."

Sigaranın külünü yere silkeliyor. "Çoğu Ashley için yaşarken de yetersizdi diyor. Ölümü bir boşluk yaratmamış. Kimse intikam yemini falan etmiyor." Bu kısmı beklendiği gibi. Ama sesi hafifçe değişiyor. "Tek sıkıntı şu kaslı herif. Seninle ve Synapse’le kapışan." Gözünü sana çeviriyor. "İzini sürüyorum. Birkaç kez çok yaklaştım. Ama her seferinde bir adım geriden geliyorum. Olay yerine vardığımda yok oluyor. Sanki biri ona haber veriyor. İsmi neydi, Grimstroke muydu. Yok, Grimstrike. Bu adam sıradan biri değil patron. Sokak serserisi gibi hareket etmiyor. Planlı. Eğitimli olabilir. Ya da güçlü bir bağlantısı var."

Hmmphhh. Bugün de kimse eğlenme havasında değildi. Herkes epey ciddiydi. Tabi şimdi siki tutmuşlardı. Ama ne önemi vardı ki? En kötü ne olabilirdi yani? Patron büyük bir ciddiyetle toplantı olacağını söylediğinde destura geçti herkes gibi. Patron diyorduysa ciddiydi. Hazel pek kimseyi sallamasa da patrona her daim saygı duymuştu. Patron kendine güveni tam bir adamdı. Dibe battıkları gibi onları oradan çıkartacağını da söyleyince Hazel derin bir nefes aldı. Tamam işte. Patron böyle dediyse iş bitmişti bile. Hükümetin saldırmasını bekleyeceklerdi, öncesinde atağa geçmeyeceklerdi. Eğer patrona bir şey olacak olursa... dağılacaklardı. Tabi ki de bunun olmasına imkan yoktu. American Gods'un dağılması mümkün değildi. Söz konusu dahil olamazdı. İşte o zaman Hazel için işler değişirdi.

Toplantıyı bitirirken patron hemen şippidişak görev dağılımı yaptı. Hazel, Robbie ile birlikte Robbie'nin gizemli kardosuna ulaşacak ve ne kadar dipte olduklarını öğreneceklerdi. Daha fazlasını sorgulamalarını istememişti. Raporunu istiyordu. John ve James de şu karıyı bulacaklardı artık. Bu karı muhabbeti de böylece biterdi. Sonra da patron çıkışını bildirerek havalı havalı çıkmıştı bardan. O giderken de Hazel götüne baktı. Gözden kaybolana kadar baktı. Karpuz gibiydi mübarek tam avuç içine layık. Bir tane şaaaak ne güzel hissettirirdi.

Patron gittikten sonra Robbiecikcuk yanaşmıştı ona doğru. Telefonu alıp arama yapmıştı hemen. Hoparlöre aldığı için konuşulanları duymuşlardı. Karşıdaki kişi numaraya ulaştığı için tedirgindi ancak Robbie'nin isteğini kırmamıştı. Adam resmi kayıtlara göre turuncu alarmda olduklarını ancak içerideki bir grubun onların yok olmasını istediklerini söylemişti. Bir başka grup ise onları kullanmak istiyordu. İşlerine yarayacaklarını kanıtlamışlardı tabi. Temasın da bir hafta içerisinde olması bekleniyordu. Ne sıkıcı işlerdi bunlar ya! Hazel oturup konsoluyla oyun oynamak istemişti bugün bütün gün! Telefonun ucundaki adam yüz yüze buluşmayı teklif etmişti. James buna şiddetle karşı çıktı. V'nin kızacağını söylemişti. Haklıydı da. Sonuçta... Hükümetten birisiydi. Di mi? Hazel muhabbetin o kısmını kaçırmış olabilirdi. "Kim oğlum bu herif? Neyin nesi?"

James üstünü giyinip yeni elemanı kollamaları gerektiğini söyleyen beylik bir laf edip artist artist çıkmıştı bardan. Hazel onun da götünü görüş açısından çıkana kadar dikizledi. "Ne bu ya herkes bi' laf atıp artistlik yapıyor bugün?!" Hazel deri ceketini sırtına atıp James'in taklidini yaptı. "Zaman kötü, kolla götü. Adios~" Sonra da artist artist hareketlerle bardan çıkar gibi yaptı. Elini cebine atıp telefonunu çıkardı. Patronun numarasını çaldırdı. Meşgul çalıyordu. Birkaç dakika bekleyip bir daha çaldırdı. O esnada hemen elini yumruk haline getirip Robert'a doğrulttu. "Taş kağıt makas! Ben kazandım. Az önce yaşanan her şeyi patrona açıklayıp raporunu sunuyorsun fikrini istiyorsun, capiche? Patron izin verirse gideriz, izin vermezse... Hmm... Onu o zaman düşünürüz." Kolunu Robert'ın omzuna atıp telefonunu eline tutuşturdu. Heyecanla patronun telefonu açmasını beklemeye başladı.